و خدایی که عشق را آفرید

يه روز عشق و فضولي و حسادت و ديونگي با هم قايم موشک بازي مي کردن بعد فضولي

 حسادت رو پيدا مي کنه حسادت از روي حسوديش به ديونگي ميگه عشق پشت گل سرخ

 قايم شده ديونگي خاري رو بر مي داره و به طرف عشق پرتاب ميکنه و عشق براي هميشه

 کور ميشه ديونگي قول ميده تا اخر عمرش پيش عشق بمونه و تنهاش نذاره و قول ميده

 جاي چشم هاي عشق باشه براي همينه هرکي عاشق ميشه ديونست

او می گفت:آن روز که خود را نثار عشق کردباور داشتم که زندگی یعنی اهدای عشق به آن که میپرستی و تنها همین.اما امروز فهمیدیم که زندگی کار زاری جز شکست نیست.

آن روز او را تصویر زندگی می دانستم که برایم حتی زیباتر از زندگی تجلی می نمودو امروز با یاد او حادثه مرگ برایم ملموس ترجلوه می کند وقتی او را خواستم حس کردم پایان بی قراریم فرا رسیده است و امروز از همیشه تنها ترم.پریشانی ام را درنداشتن می پنداشتم و امروز پس از داشتنش تا

همیشه افسرده ام. اعتماد به او را مظهر خوشبختی میاندیشیدم و امروزبا اکسیزن بدبینی نفس می کشم.

پس گفتم: دیروز را چون خیالی پندار که گرانبها ترین تجربه را به تو بخشیده و بس. امروز ازخواب برخیزو با فراموشی کابوس دیشب با خردمندی گام بردار .این بار پیش از آنکه عشقت را بیابی عباراتی را برای خود معناکن.

نخست عشق چیست؟

دوم نیاز چیست؟

و سوم فرق میان این دو چیست؟

عشق به معنای قدرت است و نیاز یعنی ضعف.

عاشق بودن یعنی رها شدن و حال آن که نیازمند بودن یعنی زندانی شدن.

پس اگر عاشقم او را می پرستم و دوری ازاو به منزله اسارتم نیست.

چرا که اسارت یعنی وابستگی و وابستگی یعنی نیاز حال آنکه من با پرستش عشق خودم را رها می سازم اگرآن عشق حقیقی است به سویم باز می گردد و درغیراین صورت خودم را آزاده ای می پندارم که با تپش میلیاردها سلول در بدنم درهستی به پروازدرآمده ام.چه احساسی برتر از سبکی پرواز پرواز تا نهایت بودن پرواز تا رسیدن...حس کردن...خواستن...و با عشق زندگی کردن...

Ben Aşkı Ölümsüz Bilenlerdenim İstemem sevgilim yüzüme gülme Eğer ki sonunda ağlatacaksan İstemem sevgilim ümitler verme Sonunda dünyamı karartacaksan Ben aşkı ölümsüz bilenlerdenim Bir ömür boyunca sevenlerdenim Ellerin ellerime değmesin derim Eğer ki sonunda bırakacaksan Gönüle vurulmaz asla bir kilit Seveni öldürür kırılan bir ümit Sevgilim yanıma yaklaşmadan git Eğer ki sonunda ayrılacaksan Ahmet Selçuk İlkan

مرا جا گذاشتي

 چقدرساده مرا جاگذاشتي روزي

وبروفاي من اماگذاشتي روزي

نه حرف ماندن ورفتن نبود اي زيبا

تو بي بهانه دلت راگذاشتي روزي

چقدر حرف قشنگيست دوستت دارم

به روي حرمت آن پا گذاشتي روزي

سه چهار کلمه فقط متهم شما هستيد:

وحکم را به غزلها گذاشتي روزي

اگرچه زندگيم را ربودي اما باز

تو رد پا به دل ما گذاشتي روزي

به حرمتي که دلم داشت بر تو بخشيدم

چقدر ساده مرا جا گذاشتي روزي

   مرگ قو

مبداء تاريخ

چشمانت رازآتش است
عشقت پيروزي آدمي

هنگامي که به جنگ تقدير مي شتابد

وآغوشت

اندک جايي براي زيستن

اندک جايي براي مردن

کوه با نخستين سنگ آغاز مي شود

           و انسان با نخستين درد

و من با نخستين نگاه تو آغاز شدم

زيباي من زندگي را تنها از روزن چشمهاي زيبايت مي بينم چشم هايي که روياي شب و روز من است

و نگاهت يگانه آفتابي که وجودم را لبريز از عشق مي کند

            من چشمهايت را مبداء تاريخ قرار خواهم داد

 قرن پيش از چشمانت

قرن بعد از چشمانت